- To także

jest informacja. Han miał już tego dosyć. - Niech i tak będzie. Ile mnie będzie kosztowało imię wielkiego admirała? - W obecnej chwili jego imię nie jest na sprzedaż - oznajmił przemytnik. - Może porozmawiamy o tym później. - Dziękuję, ale chyba nie będzie żadnego później - burknął Solo, zatrzymując się raptownie. - Jeśli pan nie ma nic przeciwko temu, może się tutaj pożegnamy i wrócimy na statek. - Nie chcą panowie dokończyć obiadu? - spytał Karrde, spoglądając na Hana z lekkim zdziwieniem. - Przecież ledwo co zdążyli panowie zacząć. Solo spojrzał mu prosto w oczy. - Nie mam ochoty siedzieć na ziemi jako cel ćwiczebny dla szturmowców - wyznał. Twarz przemytnika pociemniała. - W obecnej chwili siedzenie na ziemi jest lepsze od ściągania na siebie uwagi w powietrzu - odparł chłodno.

Menu

• Główna
• - A czy
• - Weź swojego
• Ale ona biegÅ‚a
• Mara poÅ‚ożyÅ‚a
• Z dala od
• W odpowiedzi na
• - UsiÄ…dziemy -
• Przez kilka minut
• - Na przykÅ‚ad
• - Może tak,
• ÅšniÅ‚am o niej,
• Cokolwiek to jednak
• - Ale nadajnik
• Do chwili
• Mara obrzuciÅ‚a Artoo
• Macie przecież jakichÅ›
• - Ja to
• - Przynajmniej teraz
• - A co
• - JeÅ›li nie
• - To także
• - Niszczyciel gwiezdny
• Oczy przemytnika nieco
• - Wypatruj drzwi
• Han podszedÅ‚ do
• - Solo jeszcze
• Mniej wiÄ™cej w
• - Równie zadziwiajÄ…ce
• - Może wcale
• - Już kiedyÅ›
• Mapa strony